Mijn cliënt staat in de wei, hij heeft net contact gehad met een paard. Hij heeft het geaaid, aangeraakt. Vervolgens is het paard weggelopen en iets verderop hooi gaan eten. Mijn cliënt staat stil en kijkt strak, gefocust, naar het paard. Ik zie de linkerhand van mijn client bewegen. ‘Wat gaat er door hem heen, wat gebeurt hier’ denk ik. Ik observeer maar doe verder niets. Ik heb geduld. De linkerhand die beweegt, de gefocuste blik. Ik zie dat er van alles bij mijn cliënt gebeurt.
Ik zou naar mijn client toe willen lopen en vragen, ‘wat gebeurt er met je, wat is er, wat voel je, etc’. Maar ik doe dit niet. Bij mijn client gebeurt er van alles vanbinnen. Wanneer ik contact zou gaan maken en vragen stellen gaat mijn client uit zijn proces, dus ik heb geduld en wacht.
Ik wacht 5 minuten, ik wacht 10 minuten, ik wacht 15 minuten.
En dan komt er een ander paard aan lopen, maakt contact met de cliënt en loopt vervolgens door. Na dit contactmoment komt mijn cliënt in beweging en loopt naar het paard waar hij in eerste instantie contact mee had.
De cliënt voelt met beide handen aan het paard, van zijn hals naar zijn buik, van zijn schouder naar zijn rug. Ik had gevraagd dit te doen.
De cliënt had namelijk aangeven het lastig te vinden contact te maken en te voelen.
Hij gaf aan een zekere mate van hardheid in zich te hebben. Zelfbescherming.
Door met de handen over het paard te gaan en te voelen probeer ik dit schild van hardheid ‘af te pellen’ waardoor de client bij zichzelf kan komen, te gaan voelen, gewaar te worden van zichzelf.
Ook bij dit voelen van het paard heb ik geduld betracht en de client de tijd gegeven om zijn proces te doorlopen. Weer te gaan voelen en bewust te worden.
Is dit gelukt zal je misschien afvragen. Ja. Na 20 minuten met het paard stonden de tranen in zijn ogen.
Geduld is een schone zaak en zeer belangrijk om het proces zijn werk te laten doen.
