Het mes snijdt en veroorzaakt een wond.
Bij mijn sessies gebruik ik vaak het voorbeeld van een wond veroorzaakt door een mes. Je snijdt jezelf bijvoorbeeld in je vinger en je hebt een snijwond. Wat ga je dan doen? Je gaat de wond verzorgen. Schoonmaken, verband eromheen, en zo laat je de wond genezen. Wat je niet doet is telkens weer met het mes in de wond snijden.
In mijn therapiesessies doe ik exact hetzelfde. De client heeft een trauma, een wond. Wat ik niet doe is in detail vragen en laten vertellen wat er is gebeurd, ik ga niet telkens in die wond snijden.
Als je iedere keer maar weer het mes door die wond haalt wordt de wond dieper en dieper.
Als ik de client bijvoorbeeld telkens laat vertellen, hoe ben je mentaal mishandeld, hoe ging het nu precies bij dat ongeluk, hoeveel doden en gewonden waren er, etc? Dan wordt de wond dieper en dieper.
Dat is niet de bedoeling je wilt de wond verzorgen, net als bij een snede in je vinger.
Dit doe ik ook bij mijn sessies. Het is natuurlijk niet een letterlijke wond, je kan het bij traumatische ervaringen niet zien. In zeer veel gevallen weet de client niet eens ‘waar de wond zit’. Ze komen met de symptomen, de coping mechanismen, om de wond maar niet te hoeven voelen terwijl het er wel zit.
Mijn werkwijze.
Mijn werkwijze is als volgt. Het eerste wat wij in de therapiesessies doen is onderzoeken wat er aan de hand is, waar zit het trauma. Wanneer we ontdekt hebben waar de wond zit kan de client de wond ‘zien’ en erkennen. Pas dan kan je de wond gaan verzorgen. We gaan het helen. Dan kan het verband er omheen, de pleister erop. Ook bij mijn werkwijze weten we dan waar de wond zit, onder het verband, onder de pleister. We geven het een plek en laten het helen.
Met deze werkwijze gaat het net als de wond veroorzaakt door het mes. Het heelt langzaam en je wordt stapje voor stapje weer gezond.
